De Stille Oorlog in de Meterkast

Het was maandagochtend, 9:00 uur. Projectleider Richard keek naar het openingsscherm van zijn laptop. De cijfers van de leverancier voor de DOCSIS 3.0-uitrol lagen op tafel. Hij slikte. Het was geen offerte; het was een hypotheekaanvraag.

Voor het nieuwe appartementencomplex "De Wetenschapstoren" zouden de bewoners glasvezel-snelheid krijgen via de bestaande coaxkabels. Maar de DOCSIS 3.0-technologie, hoewel beproefd, bleek een bodemloze put. De CMTS’en (de hoofdapparatuur in de centrale) moesten worden vervangen, de versterkers in de schachten waren verouderd en elke meter coax die vervangen moest worden om de signaal-ruisverhouding op peil te houden, kostte een fortuin.

“Dit is meer dan het bouwen van een nieuwe vleugel,” mompelde Richard tegen zijn assistent, “en dan hebben we het nog niet over de licenties.”

Op dat moment liep Jeffrey binnen. Jeffrey was niet van de grote jongens; Jeffrey had een klein bedrijfje genaamd Wifitenne. Hij had een doos bij zich, niet groter dan een middelgrote pizzadoos.

“Richard,” zei Jeffrey terwijl hij de doos op de vergadertafel zette, “jij wilt 128 bewoners van supersnel internet voorzien? Ik heb gezien wat je hier neer wilt zetten. CMTS’en, versterkers, eindapparatuur, monteurs die drie weken door de kruipruimtes kruipen. Reken maar op €150.000.”

Richard zuchtte. “En jouw magische oplossing?”

Jeffrey opende de doos. Er lag een compacte, robuuste EOC-kit (Ethernet over Coax) in, gekoppeld aan een slimme WiFi-antorium die leek op een strakke witte schijf. Het systeem van Wifitenne werkte niet zoals DOCSIS, die het hele frequentiespectrum platwalste met dure QAM-modulaties en gecertificeerde eindapparatuur. Nee, Wifitenne gebruikte EOC op basis van HomePlug AV2 over de bestaande coax. Het zette het coax-netwerk om in één grote, platte Ethernet-kabel.

“Luister,” zei Jeffrey, terwijl hij op zijn tablet tekende. “Bij DOCSIS 3.0 moet alles in de centrale samenkomen. Hoge dichtheid, dure chips, complexe routing. Bij ons sla ik gewoon een brug tussen de glasvezel-PoP en de coax. Dat is een kastje van €400. Vervolgens hang ik per verdieping, of zelfs per portiek, één van deze Wifitenne-knooppunten op. Die kosten €200 per stuk. We sluiten aan op de bestaande coaxboom.”

Richard keek kritisch. “En de snelheid? Het bereik? DOCSIS geeft ons 400 Mbit/s downstream.”

Jeffrey knikte. “Klopt. Maar vraag je eens af: hoeveel bewoners downloaden tegelijkertijd een 4K-film op exact hetzelfde moment? In de praktijk is 200 Mbit/s symmetrisch via EOC meer dan genoeg. En het mooie is: omdat we geen dure DOCSIS-modems aan de bewonerszijde nodig hebben—we gebruiken gewoon een kleine EOC-adapter die als bridge fungeert voor hun eigen router—besparen we per aansluiting €150 aan CPE-kosten.”

Richard pakte de rekenmachine. De DOCSIS-offerte was €138.000 exclusief de eindmodems. De EOC-oplossing van Wifitenne: €4.200 aan hoofdapparatuur, €2.500 aan verdeelknoppen en €3.200 aan adapters. Totaal: net geen €10.000.

“Maar, de storingsgevoeligheid?” vroeg Richard. “Coax is oud. DOCSIS kan beter tegen ruis.”

“Fout,” zei Jeffrey grinnikend. “DOCSIS gebruikt hoge frequenties tot 1 GHz. Die zijn gevoeliger voor slechte kabels. Mijn EOC-oplossing werkt op lage frequenties (onder 90 MHz). Die signalen gaan als een tank door oude, slecht afgeschermde kabels heen. Bovendien, als er een storing is, reset je de bridge op afstand. Geen monteur nodig.”

De rekensom was vernietigend. Wifitenne kon het hele complex voor minder dan 10% van de prijs van DOCSIS aansluiten. Geen peperdure onderhoudscontracten, geen dure upgrade-paden naar DOCSIS 3.1 (die nog duurder zouden zijn). Gewoon een simpele, robuuste layer-2-oplossing die gebruikmaakte van de bestaande infrastructuur.

“Maar waarom doet niet iedereen dit?” vroeg Richard verbaasd.

“Omdat DOCSIS een gevestigde orde is,” zei Jeffrey. “De grote jongens verdienen aan de licenties en de complexiteit. Wij van Wifitenne denken: waarom zou je een Ferrari inzetten om boodschappen te doen, als een elektrische bestelbus het ook doet, voor een tiende van de prijs, en er meer in past?”

Een maand later draaide "De Wetenschapstoren" op het Wifitenne-netwerk. De monteurs van de grote provider keken verbaasd naar de meterkasten. Waar normaal enorme koelblokken en dure versterkers hingen, zagen ze nu kleine, stille kastjes die warmte noch lawaai maakten. De bewoners waren tevreden. De beheerder was blij.

En Richard? Die had het budget overgehouden voor een gezamenlijke glasvezel-backhaul, zodat het systeem nog jaren mee kon.

DOCSIS 3.0 was technisch superieur op papier, maar in de praktijk was het een dinosaurus. De EOC-oplossing van Wifitenne was de slimme, sobere en vooral veel goedkopere overwinnaar. Soms is minder meer. En in dit geval was minder €128.000 meer.